هرگز اين كار را انجام نمىداد ( و فرزندش را از او نمىگرفت ) زيرا قبلا شناختى كه خداوند « ارحم الرّاحمين و اجود الأجودين » ؛ « مهربان ترين مهربانها و بخشنده‌ترين بخشنده‌ها » است . اگر چنانچه خلاف اين مطلب در دلت خطور كند ( و مرگ را از كارهاى خداوند حكيم نشمارى ) بدان كه به شرك خفى مبتلا هستى و اگر مىدانى كه مرگ از جمله كارهاى خداوند لطيف است ولى اطمينان قلب و آرامش روح ندارى بدان كه به حماقت جلى مبتلا مىباشى و منشأ اين شرك پنهانى و حماقت اين است كه آدمى از حكمت خداوند متعال و مقدرات نيكويش در مورد بندگان غافل باشد . براى همين غفلت است كه گاهى خداوند بنده‌اش را از راه لطف و مرحمت به بلايى مبتلا مىكند و او به درگاه خدا ناله و زارى مىكند كه خدايا ! اين بليه را از من دور كن و به قدرى تضرع و ناله مىكند كه ملائكه آسمان به حالش رقّت مىكنند و به پروردگار عرض مىكنند كه به اين بنده‌ات ترحم فرما و حاجتش را برآورده ساز خداوند به ملائكه خطاب مىفرمايد : من از باب لطف و رحمت او را به آن بلا مبتلا كنم چگونه ترحم كنم در چيزى كه به وسيله همان چيز به او ترحم نمودم ( يعنى چون بندهء غافل از ثمره و نتيجه بلا بىخبر است گمان مىكند كه خدا بر اثر بىعنايتى او را به اين بليه مبتلا كرده لذا مصرّا از خدا مىخواهد كه آن بلا را از او دور كند ) . خواننده عزيز در اين كلمات الهى كه در مورد عدل و حكمت خداوند گفته شد تدبر كن كه در اين باب تو را كفايت مىكند .